چرا درون خسته ی ما از بی تابی و دل مردگی سخن می گوید؟؟

چرا وقتی گاه و بی گاه نوبت به تنهایی ما می رسد دوست نداریم

سکوت دل را بشکنیم؟؟

چرا وقتی دل می خواهد سخن بگوند فرار می کنیم؟؟

این روزمرگی و تکرار همه چیز رو داره خراب می کنه.............

از زمینی بودن خودم خسته شده ام کاش مهلت زندگی کردن کوتاه

بود تا انگیزهایمان بیشتر می شد تا شاید حداقل به راز وجود خود

پی می بردیم.....

حتی خدا هم بندهایش را فراموش کرده در غیر این صورت حداقل

جواب دعاهایمان را می داد...

این روزها همه در خود گم شده ایم

همه به دنبال یک راه فرار می گردیم تا از این قفس رهایی یابیم.

ای انسانهایی که بخشی از وجود مرا درک کرده اید شما بگویید

آیا این انصاف است که او بنده هایش را به فراموشی بسپارد؟؟؟؟